ارائه‌کننده: رسول سعیدی گراغای

استاد راهنما: دکتر محمد گلزار

استاد مشاور: دکتر پویانن قابضی

استاد ناظر داخلی: دکتر امیرحسین بهروش

استاد ناظر خارجی: دکتر حشمت الله حقیقت

مکان: دانشکده مهندسی مکانیک، کلاس 351

تاریخ: 1403/04/31

ساعت:  17

مکان: دانشکده فنی و مهندسی، کلاس 351

چکیده :

محدودیت در اندازه قطعات تولیدی با استفاده از چاپگرهای سه‌بعدی یکی از چالش‌های بزرگ پیش روی این فناوری بوده است. در این پژوهش سعی شده تا با ساخت قطعات بزرگ با استفاده از چاپگرهای سه‌بعدی به روش لایه‌نشانی مذاب به بررسی راه‌حل­ها و روش‌های رفع این محدودیت پرداخته شود. به این منظور از دو روش ساخت یکپارچه قطعات بزرگ و همچنین مونتاژ قطعات کوچک‌تر برای رسیدن به قطعات بزرگ استفاده شده است.  برای ساخت قطعات یکپارچه، چاپگر سه‌بعدی نوار نقاله و برای ساخت قطعات مونتاژی از روش‌های چفت‌و‌بست، جوش اولتراسونیک، و چسب استفاده شده است.

قطعات یکپارچه بالاترین استحکام را در بین قطعات بزرگ تولیدی داشتند. از بین قطعات مونتاژی نیز قطعاتی که با جوش اولتراسونیک به هم متصل شده بودند بیشترین استحکام را در آزمون های کشش از خود نشان دادند. قطعاتی که بصورت L شکل بهم چفت‌و‌بست شده بودند نیز کمترین استحکام را داشتند.