دکتر یوسف نوری در دهمین همایش و نمایشگاه ملی و سومین همایش بین‌المللی«مدرسه ایرانی، معماری ایرانی» که 14 اسفند ماه به میزبانی دانشگاه تربیت مدرس برگزار شد، اظهار کرد: یکی از خواسته‌های ما از ابتدا ایجاد فرصت‌های یادگیری برای دانش‌آموزان بوده است. در اصول مدیریتی فضای کالبدی یک سازمان بر رفتار کارکنان اثر دارد و یک امر بدیهی است، اما در آموزش و پرورش به دلیل نگاه ابژه‌گونه که به کودک داریم و البته باید این نگاه دگرگون شود و باید به سمتی برویم که کودک را طور دیگری نگاه کنیم، هیچ‌گاه به نیاز متربی توجه نکردیم و برای همین در آینده عموما و نه اختصاصا شاهد ضعف در سواد بصری یا سواد معماری هستیم. 
وی افزود: از دیرباز برای همه دانش‌آموزان صرف نظر از نیازی که دارند، ساختمان‌هایی را طراحی می‌کردیم که در آنها به اقتضائات بومی و منطقه‌ای توجهی نمی‌شد.
وزیر آموزش و پرورش با بیان اینکه معدود مدارسی در کشور داریم که متناسب با معماری بومی همان منطقه ساخته شده باشند گفت: برای ابقا و تقویت میراث فرهنگی باید به این موضوع توجه کنیم، این اتفاق تا کنون نیفتاده و این رسالت دانشگاه است. برگزاری سومین جشنواره بین‌المللی مدرسه ایرانی، معماری ایرانی نیز در راستای تقویت مواریث فرهنگی ماست که برگزار می‌شود و اگر این اقدام انجام شود آرامشی که یک فضای متناسب برای دانش آموز ایجاد می‌کند او را در معرض فرصت‌های بهتر یادگیری قرار می‌دهد.
نوری ادامه داد: البته منظور این نیست فضا را به قدری مجلل بسازیم که فرد در تجملات فضا گم شود. اولین ویژگی مدرسه بر اساس سند تحول بنیادین، ساده بودن آن است. این سادگی باید در مدرسه دیده شود. ما از شما متخصصان معماری و اساتید دلسوز این را می‌خواهیم که گفتمان‌سازی کنید تا از فضای کالبدی به فضای فراکالبدی در مدارس برویم.
وی با اشاره به اینکه در زلزله‌های اخیر شاهد بودیم که فضاهای آموزش و پرورش از امن‌ترین فضاها بوده‌اند گفت: باید به سمت حفاظت میراثی و تقویت جنبه هنری و زیبایی شناختی مدارس برویم تا این فضا هم برای دانش‌آموزان، درس‌آموز باشد. این امر میسر نیست مگر اینکه مسائل فرهنگی، اجتماعی و هنری را که زمینه این کار هستند به طور کاملا ببینیم. لازم است که در جشنواره‌های بعدی چون معماری مدارس یک موضوع میان رشته‌ای است همه متخصصان گرد هم آیند و فضایی را متناسب با هر زیست بوم و متناسب دانش‌آموزان طراحی کنند.
حمیدرضا خان‌محمدی، رئیس سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور نیز در این همایش با بیان اینکه در کشورهای مختلف که مطالعه می‌کنیم می‌بینیم قالب‌های سنتی را در طراحی فضاهای آموزشی شکسته اند گفت: ما ابتدای انقلاب ۱.۵ متر مربع سرانه فضای آموزشی داشتیم که اکنون به ۵.۲ مر مربع رسیده و با ۱۰۰ هزار کلاس درس ناایمن مواجهیم که ۳۰ هزار موردش نیازمند تخریب و بازسازی است.
وی افزود: همچنین ما ۷۰۰۰ کلاس درس برای تامین فضای آموزشی دانش‌آموزان اتباع نیاز داریم که مهاجرت کرده‌اند. باید ضمن ساخت این مدارس به معماری ایرانی نیز توجه کنیم. از معماری به عنوان معلم سوم یاد می‌شود و معماری را در خدمت یادگیری می‌دانیم.
خان‌محمدی ادامه داد: معتقدیم در یک فضای جذاب، قدرت یادگیری ارتقاء می‌یابد. عمر مفید بچه‌های ما در مدرسه طی می‌شود و باید به این نکات توجه و به کلاس‌های درس با رویکردهای منعطف فکر کنیم. 
در این مراسم دکتر منوچهر معظمی دبیر علمی همایش در سخنانی اظهار داشت: مدرسه یعنی توسعه و آینده کشور و در بسیاری از کشورها مدرسه را سمبل توسعه یافتگی می دانند و بیشترین اعتبارات را صرف آن می کنند و لازم است تمام دستگاههای اجرایی، ‌قانون گذاری و نظارتی کشور کمک کنند تا امر آموزش و پرورش که در نهاد و کالبد مدرسه اتفاق می افتد، به بهترین شکل انجام شود.
وی افزود: ساخت و معماری مدارس باید با توجه به زمینه و زمانه شکل گیرد و مدارس با توجه به نیاز هر منطقه ساخته شود.
معظمی خاطر نشان کرد: همانگونه که با وقایعی مانند اپیدمی کرونا، معنا و مفهوم مدرسه تغییر یافت و به سمت الکترونیکی شدن پیش رفت،‌ لازم است در معماری مدارس نیز دگرگونی ایجاد کنیم و در دهکده کوچک جهانی نمی توانیم فارغ از اتفاقات جهان باشیم و همچنان مدارس را با تعاریف گذشته ایجاد کنیم.
وی گفت: ‌معماری مدرسه ، دماسنج جامعه و فرهنگ هر مملکتی است و باید در دنیای جدید به تعاریف نوینی از مدرسه توجه شود.
در ادامه مهندس سید محمد بهشتی مهمان ویژه مراسم به تشریح دو نظریه سنت و مدرنیته در امر معماری پرداخت و گفت: دعوای سنت و مدرنیته یک دعوای زرگری است زیرا آنچه به عنوان مدرنیته در کشور رخ داده در واقع مدرنیته نیست زیرا مدرنیته در جهان دارای ویژگی هایی مانند دین زدایی، ‌منفعل نبودن و نگاه انتقادی است که در کشور ما این امر اتفاق نیفتاده و متجددین ما ، مدرنیته را به مثابه دین پذیرفته اند و منفعل هستند. به همین دلیل ما می توانیم نام تجدد و نو شدن را بر آن بگذاریم.
وی افزود: معاصر شدن در عین حال اتصال به ریشه ها، سبب نو شدن خواهد شد که هم تجدد و هم سنت را در بر می گیرد و تا زمانی که ما اسیر متغیرها هستیم مشکل ما حل نخواهد شد و در این راستا باید به معاصر شدن  توجه ویژه ای نماییم.